Brazil revisited II: Oude vrienden

En dan ben je ineens, na bijna twee etmalen reizen, terug in de streek waar je precies twintig jaar geleden iemand ontmoette die veel voor je is gaan betekenen maar die je nooit meer in levende lijve hebt teruggezien. En die je toch al van verre herkent, als je nog bij de bagageband staat te wachten op je koffer en hij in de aankomsthal. Grijzer maar verder niks veranderd, is je eerste gedachte. En dat klopte ook. We zijn elkaar in de armen gevallen, naar zijn huis gereden, hebben een fles wijn opengemaakt en zijn simpelweg verder gegaan waar we twee decennia geleden ophielden: Met praten praten praten.

Cleomar Rocha ontmoette ik in okober 1990 tijdens een bezoek aan de lokale Faculdade (hbo-wo) in het stadje Iporá. Ik was er voor afstudeeronderzoek naar de Nederlandse katholieke missie en verbleef samen met vriendin en studiegenote Marloe bij mijn achterachternicht Elly. Zij was toen al meer dan dertig jaar missiezuster in Brazilië bij de Orde van de Passionistinnen en werkte als verpleegkundige en vroedvrouw. Marloe en ik werden door pastoor-in-opleiding padre Daniel wegwijs gemaakt in Iporá en kwamen zo terecht op de Faculdade waar we bleven plakken om Engelse les te geven. En ik leerde er Cleomar kennen. Avonden en nachten hebben we onder de papayaboom in Elly’s tuin zitten praten. Over het leven en de wereld en alles erin. Nadien bleven we schrijven maar we zagen elkaar nooit meer. Pas twintig jaar en twee maanden later konden we verder met ons gesprek. En dat deden we, drieëneenhalf etmaal lang.

Uitzicht vanuit Cleomar’s huis

Inmiddels is Cleomar Rocha docent aan de Faculteit voor Beeldende Kunsten van de Federale Universiteit van Goiânia. Hij publiceert en doceert ondermeer over de technologie van digitale intelligentie en design. Eerder werkte hij aan universiteiten in Salvador, São Paulo, Rio de Janeiro en Brasília. Omdat hij nog moest werken (de Braziliaanse zomervakantie was nog niet begonnen) ben ik twee dagen met hem meegegaan naar de Faculteit. Van dichtbij kon ik zo de academische sfeer opsnuiven en zag ik de interactie tussen Cleomar en zijn studenten. Die zozeer lijkt op de manier waarop ik altijd met mijn leerlingen ben omgegaan. Voorbeeld van verwantschap…

Waar ik ook van genoot was het uitzicht vanuit Cleomar’s huis op een heuvel aan de rand van de grote stad Goiânia. En van de hagedisjes in huis en de toekans in de tuin. Het zwembad is alleen gebruikt om over uit te kijken tijdens onze urenlange nachtelijke gesprekken…

Cleomar’s tante en nichtje met echtgenoot

Laat warm eten (23.00 uur) in de buurtbar. Arroz com feijão vooral
Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s