Brazil revisited: Nieuwe vrienden

Drie dagen Goiânia betekenden bezoeken aan de universiteit, een tweet-up met Nederlandse expat en journalist Norbert Bruggeman, gordijnen kopen voor Cleomar’s nieuwe huis, boodschappen doen bij de Walmart met Cleomar’s nichtje Sirlene en haar moeder, lunchen bij Cleomar’s collega Cleide en haar man Antônio en praten over sportvissen in de Amazone en over eetbare beesten als jibóia, (wurgslang) tatú (gordeldier) en jacaré (kaaiman), wegens stroomuitval in het theater vergeefse pogingen om een voorstelling bij te wonen van een beroemd gezelschap voor moderne dans, ’s avonds laat spookachtige performances bijwonen door studenten in een oude koloniale villa en een afstudeervoorstelling zien van studenten drama van Cleomar’s collega Bete van de Universiteit van São Paulo.

Het betekende ook eindeloze nachtelijke gesprekken aan de rand van het zwembad over beeldende kunst, wetenschap, onderwijs, het leraarschap, dromen en illusies, taal en literatuur. Cleomar bracht me Motivo van Cecília Meireles in herinnering, één van de prachtigste gedichten uit de Braziliaanse literatuur. En schonk me de surrealistische roman Sombras de Réis Barbudos van José J. Veiga. Op mijn beurt vertelde ik hem over Gregor Samsa in Die Verwandlung van Kafka. We bespraken Rembrandt en van Gogh, ik leerde Cleomar de namen in correct Nederlands uitspreken, in ruil leerde Cleomar me onmogelijke Portugese tongbrekers waarvan ik alleen het woord jaboticaba heb onthouden. We keken de film Le fabuleux destin d’Amélie Poulain (dat moest van Cleomar omdat ik die nog niet had gezien) en luisterden naar Yann Tiersen’s muziek. Nog een must gezien: de aangrijpende Braziliaanse documentaire Nós Que Aqui Estamos, Por Vós Esperamos die in beeld en muziek de twintigste eeuw samenvat.

Alle ingrediënten bij elkaar om feijoada te maken (stoofpot met vlees en zwarte bonen)

Sirlene zoekt een meloen uit

cafezinho met limoenschil

We dronken zoete sterke cafezinhos, Chileense wijn en Braziliaans bier en aten Sirlene’s pamonha (maispakketjes), namaak-Europese kazen, pinda’s en olijven. En we hieven heel vaak het glas. Op Europa, Brazilië, het leven, op vriend- en broederschap.

Cleide, Antônio en Cleomar aan de zaterdagmiddaglunch (almoço)

Cleomar en ’n collega van wie hij altijd de naam vergeet (en ik nu ook)

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s