Nederland in 2 dagen

Onlangs wilden enkele Brazilianen in twee dagen wat karakteristieke kanten van Nederland zien. Dan ga je even praten om erachter te komen waar de belangstelling van mensen ligt. Als universitair docent en lerares Portugees in het beroepsonderwijs die hun jeugd doorbrachten op het Braziliaanse platteland wilden ze eerst weleens iets zien van het Brabantse buitengebied. Ik heb hen meegenomen naar de biologische boerderij waar een oud-collega en zijn vrouw een kleine kudde brandrode runderen houden, aan natuurbeheer doen en dagopvang bieden voor ouderen. Een verbrede zorgboerderij, zoals dat zo ingewikkeld heet. Een volstrekt andere manier van agrarische activiteit dan die van welke Braziliaanse boer ook, en daarom interessant voor de gasten. En zelfs de koffie met koekjes was al een Hollandse attractie: Ga je in Brazilië op bezoek, dan krijg je een piepklein kopje mierzoete sterke koffie, een cafezinho, en daarna eet je gewoon mee met wat er in huis is. Wat Brazilianen ook altijd bijzonder vinden is de properheid en opgeruimdheid van een boerenbedrijf.

Na de koffie reden we naar de stad, in dit geval Tilburg, waar we een stadswandeling maakten en eindigden op een terrasje met een Trappist van de Tilburgse kloosterbrouwerij Koningshoeven. De La Trappe viel erg in de smaak, het verhaal erachter van de succesvolle paters ook. Brazilianen zijn in het algemeen vrome katholieken maar houden ook van het goede leven. Dat zat wel goed in Brabant dus. Van tevoren deden we het paleis-raadhuis van koning Willem II aan en de raadzaal, aan de hand waarvan ik wat kon vertellen over de Nederlandse democratie. De tocht door de stad leverde vooral verbijsterde blikken op bij de aanblik van alle fietsen, vooral de hele verzameling aan de Spoorlaan bij het station. Niet dat fietsen onbekend zijn in Brazilië, maar in deze hoeveelheden en op deze manier gebruikt en gestald: Da’s uniek in de wereld.

Mijn gasten waren kunstliefhebber en dus heb ik hen verteld over de geschiedenis van de kunstbeweging De Stijl, het verblijf van Theo van Doesburg in Tilburg en de avantgardistische culturele salons die hij met zijn vriend de spoorwegbeambte Antony Kok organiseerde in 1917. Een kop koffie in hotel Central, de locatie destijds van die salons, lag natuurlijk voor de hand. Na wat shoppen was het tijd om naar mijn huis te gaan om wat van het Nederlandse familieleven te ervaren.

De volgende dag keken de brasileiros hun ogen uit in Amsterdam. Voor ons wellicht clichés maar op straat rauwe vis eten (haring happen) is een belevenis voor Latino’s. Gelukkig vonden ze het erg lekker. Wederom bleken de fietsen een grote trekpleister. En natuurlijk de grachten, woonboten en grachtenpanden. Opgetogen uitroepen hoorde ik ook over de rijkvoorziene etalage van een kaaswinkel. Als Nederlander zou je er zomaar voorbij lopen…

De dag eindigde in het van Goghmuseum. Vermoeid maar gelukkig vlogen de twee Brazilianen daarna naar Londen waar ze werkafspraken hadden. Hoewel ze me eerst nog verrasten met een verzoek waar ik zelf niet op zou zijn gekomen: “Kun je ons zwanen laten zien?” Nou ken ik Brazilië aardig en ben ik altijd erg onder de indruk van alle woeste fauna die je daar overal aantreft maar zwanen heb ik nooit als wilde dieren beschouwd. Maar natuurlijk: In Brazilië vind je die alleen in de dierentuin. Gelukkig zagen we enkele paartjes in de polders tussen Amsterdam en Schiphol. Opgetogen over de aanblik van alle wilde witte gratie sloten de Brazilianen hun korte verblijf in Nederland af. Até a vista, Holanda!

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s