Moderne slavernij

Moderne slavernij in Brazilië. Regelmatig duiken daar berichten over op. Dagblad Trouw berichtte augustus vorig jaar dat de modeketen Zara werd beschuldigd van slavenpraktijken: In de deelstaat São Paulo werden 52 illegale Boliviaanse werknemers aangetroffen in een clandestien naaiatelier waar ze 14 uur per dag werkten. Wonen deden ze boven het atelier in erbarmelijke omstandigheden. En wat te denken van onbetaalde koffieplukkers in de deelstaat Bahia die door gewapende bewakers het vluchten wordt belet. Of suikerrietkappers, cacaoarbeiders, houthakkers en goudzoekers die door de voorman van een fazendeiro (plantage-eigenaar) in de krottenwijken van de grote steden worden geworven en honderden of duizenden kilometers van huis gebracht om daar in een soort eeuwigdurende loonslavernij te worden uitgebuit.

De Braziliaanse regering probeert deze praktijken sinds 2003 tegen te gaan met het Nationale Plan tegen de Slavernij. Mobiele, zwaarbewapende inspectie-eenheden gaan op meldingen van slavernij af en ontzetten de arbeiders, waarna Justitie de plantage-eigenaren aanklaagt. Deze aanpak is succesvol maar het land zo groot en het platteland vaak zo onbeheersbaar voor de federale overheid dat moderne slavernij nog steeds voortbestaat. En dat terwijl Brazilië in 1888 formeel de slavernij afschafte. Dat betrof nog de zwarte slaven van Afrikaanse herkomst. Tegenwoordig maakt de kleur niet meer uit. Wel de sociaal-economische status.Wie arm is, geen opleiding heeft en werk zoekt om zijn of haar familie te onderhouden (Brazilië heeft niet bepaald een sociaal vangnet van overheidswege), valt gemakkelijk ten prooi aan exploitatie.

Grote multinationals als Zara (en ook bijvoorbeeld Ikea en H&M die eerder beschuldigingen aan hun broek kregen dat ze producten verkopen uit slavenarbeid) kunnen tegenwoordig gebruik maken van gespecialiseerde bedrijven die de hele productieketen in beeld brengen en in de gaten houden. Supply chain management heet dat, of global product traceability. Slimme, maatschappelijk verantwoord werkende ondernemingen maken op deze manier aan hun klanten duidelijk dat hun producten milieu- en mensvriendelijk zijn gemaakt en verhandeld. Maar veel bedrijven waar wij ons eten, onze meubels en onze kleding bij kopen, vinden het nog teveel gedoe, dat ketenmanagement. Zij gaan nog voor de snellere winsten ten koste van het welzijn en de gezondheid van veel arbeiders, vaak ook nog minderjarig. Misschien moeten wij als hun consumenten vaker deze vraag stellen: “Waar komt dit product vandaan en hoe is het gemaakt?”

NB. Voor wie de wereldberoemde zwart-wit foto’s niet kent die ik hier gebruik: Ze zijn van Sebastião Salgado die ze in 1986 maakte in de Serra Pelada goudmijn in de noordelijke deelstaat Pará, 430 kilometer ten zuiden van de mond van de Amazonerivier.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Een Reactie op “Moderne slavernij

  1. Heel erg inderdaad, alleen lastig om doorheen die prachtige foto’s nog iets van ellende te voelen. Ze zijn bijna te mooi. Ik heb dit boek van Salgado ooit in mijn handen gehad. Kostte toen iets van 150 gulden. Daarna, helaas, nooit meer in de ramsj tegengekomen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s